Nienke, Steven en ik

Nienke, Steven en ik

vrijdag 7 oktober 2016

Nij ziek!

Deze pappa is nogal een muziekfan. Ik heb een grote collectie cd's waar ik vroeger veel naar luisterde. Maar met de komst van de kinderen komt daar steeds minder van: Een groot deel van de verzameling is naar zolder verbannen om ruimte te maken voor speelgoed. Bovendien is het vaak gewoon te rumoerig in de kamer om de muziek goed te kunnen luisteren.

Om toch af en toe wat te kunnen luisteren heb ik een heleboel favoriete nummers op mijn iPhone gezet en die zet ik regelmatig op de achtergrond aan. En om de kinderen een beetje tegemoet te komen heb ik daar ook een hele lading kindermuziek tussen gegooid, Nijntje, Dikkertje Dap, enzovoorts. In het verleden keek Nienke vaak helemaal blij op als ze een stuk 'kindjesmuziek' langs hoorde komen. Maar de laatste tijd is ze niet zo veel meer met muziek bezig, ze vraagt zelden meer om een kinder-cd op te zetten en reageert dus ook niet als het op de iPhone langskomt.

Vanmiddag waren de kinderen lekker samen met de duplo aan het spelen terwijl ik even rustig zat te lezen. Ik had de iPhone weer eens aangezet, wat voor mij ook al weer een tijd geleden was. Op een gegeven moment kwam de openingstune van Nijntje de Film voorbij. Min of meer uit gewoonte keek ik afwachtend naar Nienke of ze er wat van zou zeggen. Maar vanuit die hoek kwam niks. Steven daarentegen ging rechtop staan, keek me stralend aan en riep 'Oh, Nij ziek!'


Jong geleerd...

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen