Nienke, Steven en ik

Nienke, Steven en ik

donderdag 21 januari 2016

Een chaotische lunch

De lunch, traditioneel een van de meer chaotische momenten van onze dag. Allebei de kindjes willen zo snel mogelijk iets op hun bord hebben, terwijl ik zelf ook rammel van de honger en het liefst eerst voor mijzelf zou willen zorgen. 

De laatste dagen wordt de chaos versterkt doordat Steven continu zijn broodkorsten uitspuugt, vermoedelijk omdat er weer een tand doorkomt. Maar vandaag had ik het trucje uitgedacht om zijn kortsen heel klein te snijden, in de hoop dat het beter zou gaan. Dus ik geef hem zo'n klein blokje en wend me weer tot Nienke die aan het proberen is zelf haar boterham te smeren, met uiteraard vuile handen en bord tot gevolg.

Terwijl ik haar probeer op gang te helpen zie ik uit mijn ooghoek Steven's bord verdwijnen. Ik draai me om, nog net op tijd om te zien hoe hij probeert het volgende stukje te pakken. Helaas houdt hij het bord zo schuin dat de rest van het brood op de grond valt (gelukkig buiten bereik van Ronnie!)

Ik zucht eens diep, tel tot tien, en zeg hem met licht ironische toon ''Je had het me best mogen zeggen, dat je nog een stukje wou hebben hoor.''

Waarop Nienke zegt ''Nee pappa, Steven kan toch nog niet praten!''

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen